Το φιλί και το δάκρυ

Ν. Λυγερός




Σκηνή 13




 

 

Αλέξανδρος: Τι με ήθελες;

Ειρήνη: Ήθελα να βρεθούμε...

Αλέξανδρος: Γιατί;

Ειρήνη: Εσένα δεν θα σε προσέξουν...

Αλέξανδρος: Ποιος δεν θα με προσέξει;

Ειρήνη: Μόνο ο Θεός σε προσέχει!

Αλέξανδρος: Και η γιαγιά μου!

Ειρήνη: Ναι, αγάπη μου, έχεις δίκιο... Και η γιαγιά σου...

Αλέξανδρος: Πες μου λοιπόν! Χρόνος.

Ειρήνη: Διστακτική. Ξέρεις τι είναι μια εικόνα;

Αλέξανδρος: Η γιαγιά μου έχει πολλές.

Ειρήνη: Αυτή, όμως, είναι μοναδική.

Αλέξανδρος: Νόμιζα πως όλες είναι μοναδικές.

Ειρήνη: Ναι, σωστά. Χρόνος. Αυτή είναι διαφορετική. Χρόνος. Είναι από την Πόλη!

Αλέξανδρος: Από την Πόλη;

Ειρήνη: Είναι ένα μικρό αντίγραφο από τη μεγάλη...

Αλέξανδρος: Μα τότε δεν είναι μοναδική...

Ειρήνη: Αυτήν ψάχνουν όμως!

Αλέξανδρος: Ποιοι;

Ειρήνη: Τα τσεκούρια της σελήνης.

Αλέξανδρος: Δεν σε καταλαβαίνω...

Ειρήνη: Δεν πειράζει... Σημασία έχει να κρατήσεις αυτήν την εικόνα μαζί σου.

Η Ειρήνη δίνει στο παιδί μια μικρή εικόνα. Ο Αλέξανδρος την κοιτάζει.

Αλέξανδρος: Είναι παράξενη... Χρόνος. Πρώτη φορά βλέπω τέτοια εικόνα.

Ειρήνη: Αυτό ήθελα να σου πω.

Ο μικρός ξανακοιτάζει την εικόνα και τη φιλά.

Ειρήνη: Όχι, δεν κάνει!

Αλέξανδρος: Μα, και η Παναγιά φιλά τον Χριστό!

Ειρήνη: Άλλο η Παναγιά!

Αλέξανδρος: Εγώ την αγαπώ.

Ειρήνη: Τι σχέση έχει αυτό με το φιλί;

Αλέξανδρος: Όταν αγαπάμε κάποιον, λέει η γιαγιά, πρέπει να πονάμε για αυτόν.

Σκύβει το κεφάλι του.

Ειρήνη: Συγγνώμη, Αλέξανδρε, δεν ήθελα να σε πληγώσω.

Αλέξανδρος: Εκείνη ξέρει ότι θα πεθάνει. Χρόνος.

Ο μικρός Αλέξανδρος κλαίει.

Ειρήνη: Μην ξεχάσεις! Δεν πρέπει να τη δείξεις σε   κανέναν!

Αλέξανδρος: Σκουπίζει τα δάκρυά του με το μανίκι του. Εντάξει! Χρόνος. Ξέρω πού θα την κρύψω!

Ειρήνη: Μη μου το πεις! Δεν πρέπει να το ξέρω!

Αλέξανδρος: Δεν θα το πω σε   κανέναν!

Αφήνει την εικόνα πάνω στο τραπέζι.

Ειρήνη: Εκτός από τον άγνωστο... Χρόνος.

Αλέξανδρος: Ποιος είναι ο άγνωστος;

Ειρήνη: Θα μάθεις σε λίγο... Χρόνος. Όλοι τον περιμένουν...

Αλέξανδρος: Καλώς.

Ειρήνη: Μου φαίνεται παράξενο που δεν σου το είπε η γιαγιά σου... Χρόνος. Εκτός αν... Χρόνος. Α, κατάλαβα τώρα... Σου είπε να μην πεις τίποτα... Έχει δίκαιο, είναι το μυστικό μας.

Αλέξανδρος: Ο άγνωστος ξέρει για την εικόνα;

Δείχνει την εικόνα.

Ειρήνη: Ναι. Σιωπή. Είναι από τους λόγους του ερχομού του.

Αλέξανδρος: Έρχεται από μακριά;

Ειρήνη: Πρέπει να φύγω τώρα...

Αλέξανδρος: Δεν απάντησες!

Ειρήνη: Και μην ξεχάσεις! Σε κανέναν!

Αλέξανδρος: Δεν θα ξεχάσω, δεν θέλω να πεθάνεις.

Ειρήνη: Αχ, αυτή η γιαγιά! Σου έμαθε πολλά και είσαι τόσο μικρός!

Αλέξανδρος: Δεν είμαι μικρός πια. Η Ειρήνη τον αγκαλιάζει και τον σηκώνει. Ο μικρός Αλέξανδρος την αγκαλιάζει και αυτός. Τότε του δίνει ένα φιλί στο λαιμό και δακρύζει κοιτάζοντας την εικόνα ακουμπισμένη πάνω στο τραπέζι. Τώρα ξέρεις και εσύ πως θα  πεθάνω.







free counters


Opus