Ο ωκεανός του γέροντα

Ν. Λυγερός




(Στο ίδιο μέρος, τα ίδια άτομα όμως όλα είναι διαφορετικά...)
(Medium long shot)
(Η Εύα πάει κοντά στον Αντρέα. Φαίνεται εντελώς χαμένη...)
Εύα : Αντρέα, φοβάμαι... (Ψυθιρίζοντας) Που βρισκόμαστε ;
Αντρέας : Ότι και να σου πω θα το βρεις παράλογο...
Εύα : Δεν πειράζει.. Πες κάτι τουλάχιστον...
Αντρέας : Είμαστε μες στον κόσμο του Χρήστου...
Εύα : (Ήρεμα) Καλά... (Χρόνος) Μα αυτός ο κόσμος που βρίσκεται ;
Αντρέας : Μοιάζει με όνειρο... αλλά δεν είμαι σίγουρος...
(Η γριά τους κοιτάζει και πλησιάζει.)
Γριά : Μην ανησυχείτε, παιδιά μου... Σε λίγο θα γυρίσει ο Χρήστος... (Medium shot)
Λουτσία : Ο Χρήστος, ναι… μα ποιος Χρήστος ;
Γριά : Ο φίλος σας, κόρη μου... (Σιωπή) Ο γέροντας...
Λουτσία : Ο γέροντας ;
Γριά : Έτσι το φωνάζουν εδώ το παιδί μου...
Λουτσία ; Το παιδί σας ;
Γριά : Είναι τόσο νέος ο γέροντας που δε μπορώ να το λέω αλλιώς...
Αντρέας : Περίμενε λίγο, Λουτσία... (Στη γριά) Από πότε το γνωρίζετε ;
Εύα : Τι κάνεις, Αντρέα ;
Αντρέας : Στάσου λίγο και θα καταλάβεις... (Κοιτάζει τη γριά.)
Γριά : Από μικρή... (Χρόνος) Αυτός άναψε το πρώτο κερία.. (Δείχνοντας την Παναγιά) (Close up)
(Κάποιος χτυπά την πόρτα... Η γριά πάει ν'ανοίξει... Όλοι κοιτάζουν την πόρτα.) (Close up)
(Η γριά ανοίγει την πόρτα χωρίς να δούμε τον επισκέπτη...) (Medium long shot)
Γριά : Πέρασε, παιδί μου... (Ένα αγόρι πλησιάζει δειλά. Στο δεξί του χέρι έχει ένα μπαγλαμά...)
Κάθησε, Θάνο... (Χρόνος) Σε λίγο θα'ρθει κι ο Χρήστος... (Χρόνος) Έμαθες το δρόμο ;
Θάνος : Νομίζω...
Γριά : Θα δούμε τι θα πει ο Χρήστος στο μάθημα...
(Το αγόρι σκύβει το κεφάλι του και κοιτάζει το μπαγλαμά του...)
Αντρέας : (Φιλικά) Θάνο, ο Χρήστος είναι ο δάσκαλός σου ;
Θάνος : Ναι, κύριε Αντρέα !
Αντρέας : (Ξαφνιασμένος) Ξέρεις τ'όνομά μου ;
Θάνος : Ο Χρήστος δεν κρύβει τους φίλους του !
Εύα : Και τώρα, Αντρέα, τι έχεις να πεις ;
Αντρέας : Ειλικρινά, δεν ξέρω... (Στο αγόρι) Μήπως ξέρεις και τον Ιάκωβο ;
Γριά : Και βέβαια τον ξέρει ! (Χρόνος) Όλοι ξέρουν τον Ιάκωβο κι ο Χρήστος τους ξέρει όλους !
Λουτσία : Όλα φαίνονται τόσο απλά εδώ...
Αντρέας : Κι εμείς που νομίζαμε πως ήταν δύσκολα στη Θεσσαλονίκη...
Εύα : Τώρα που βρήκαμε το Χρήστο και τον Ιάκωβο, δεν ξέρουμε ποιοι είναι !
Θάνος : Είναι αυτό που θέλετε... Δεν τους πειράζει...
Αντρέας : Μα εσύ πως το ξέρεις ;
Θάνος : Το κατάλαβα... (Σιωπή) Έτσι είναι οι άνθρωποι...
Αντρέας : Ποιοι άνθρωποι ;
Θάνος : Εκείνοι που έχουν φτερά... (Χρόνος) Είναι πάντα ίδιοι...
Αντρέας : Κι οι άλλοι τους βλέπουν πάντα διαφορετικούς.
Εύα : Έχεις κι εσύ φτερά ;
Θάνος : Έχω το μπαγλαμά μου !
Λουτσία : Και οι γονείς σου που είναι ;
Γριά : Πέθαναν στον πόλεμο...
Λουτσία : Συγγνώμη... δεν ήθελα... (Το αγόρι χαμογελά...)
Θάνος : Όλος ο πόνος μου είναι μέσα στο Χρήστο...
Γριά : Ο Χρήστος τον προσέχει από τότε που... (Σιωπή)
Εύα : Δεν αντέχω άλλο...
Αντρέας : Εμείς που βλέπαμε το Χρήστο μοναχικό...
Λουτσία : Είναι μοναχικός σε κάθε κόσμο, σε κάθε εποχή...
Αντρέας : Γιατί βλέπει κάθε κόσμο, κάθε εποχή...
Εύα : Κάθε νησί βλέπει τον ωκεανό του...
Λουτσία : Ενώ ο ωκεανός είναι για όλα τα νησιά...
Θάνος : Ο ωκεανός του γέροντα...
Γριά : Είναι τα δάκρυα του παιδιού !
INSERT : Ο Χρήστος κλαίει στο περιγιάλι, το κρυφό







free counters


Opus