Δεν ήταν μόνο υπόσχεση

Ν. Λυγερός




(Η Λουτσία βρίσκεται στο σπίτι της Εύας και του Αντρέα... Φαίνεται λυπημένη...) (Medium long shot)

Λουτσία : Δεν ήθελα να σας ενοχλήσω... (Η Εύα επανέρχεται μ'ένα γλυκό του κουταλιού.)
Εύα : Μα τι'ναι αυτά που λες ! (Χρόνος) Το σπίτι μας είναι πάντα ανοιχτό για σένα...
Αντρέας : Το σπίτι μας είναι το σπίτι σου !
Λουτσία : Πράγματι, νιώθω τόσο ωραία εδώ που ντρέπομαι...
Εύα : Να μη ντρέπεσαι και να μας έρχεσαι πιο συχνά...
Αντρέας : H ζωή μας είναι λίγη, γιατί να μην τη ζήσουμε με τους φίλους μας ;
Λουτσία : Αυτό έλεγε ο Χρήστος μα...
Εύα : (την πιάνει από το χέρι) Καταλαβαίνω... (Medium shot)
Αντρέας : Εγώ δεν τα βλέπω έτσι τα πράγματα...
Εύα : Δηλαδή ;
Αντρέας : Αντί να κοιτάζουμε πόσο μας λείπει ο Χρήστος πρέπει να βλέπουμε πόσο πέρασε μαζί μας...
Εύα : Αντρέα, αν είναι να λες...
Λουτσία : Όχι, Εύα... (Χρόνος) Καλά λέει...
Εύα : Τώρα τα βάλατε κι οι δυο μαζί μου ;
Αντρέας : (Κοιτάζοντας τη Λουτσία και συνεχίζοντας) Όταν τον γνώρισα την πρώτη φορά, ένιωσα ότι ζούσε επί αιώνες...
Εύα : Μα εγώ ακόμα το νιώθω...
Λουτσία : Δεν είναι μόνο αυτό όμως...
Αντρέας : Το αίσθημα του τέλους ;
Λουτσία : Ενώ το παρελθόν του φαίνεται τόσο μακρινό, με τον Χρήστο ήταν τόσο κοντινό το...
Αντρέας : Το μέλλον !
Λουτσία : Κάθε μέρα ήταν σαν να είναι η τελευταία...
Αντρέας : η τελευταία των αιώνων...
Εύα : Αντρέα ! (Χρόνος) (Δείχνει τη Λουτσία...) (Close up)
Λουτσία : (Βλέποντας την κίνησή της) Τα λόγια του Αντρέα με βοηθούν... (Close up)
Εύα : Μα είναι δυνατόν να μιλάτε για το τέλος και... (Mediume close shot)
Αντρέας : Δεν κατάλαβες, αγάπη μου... (Χρόνος) Σημασία δεν έχει το τέλος...
Λουτσία : μα πώς φτάνεις στο τέλος...
Εύα : Συζήτηση που πιάσατε !
Αντρέας : Όταν φτάνεις στο τέλος μιας χιλιετίας κάθε στιγμή είναι σημαντική.
Λουτσία : Κάθε στιγμή είναι μια ιστορία...
Αντρέας : Κι αυτές οι στιγμές είναι δώρα για τους φίλους.
Εύα : Θες να πεις ότι ο Χρήστος μας χάρισε το παρόν του ;
Αντρέας : Ναι αυτό το τίποτα που είναι το παν !
Εύα : Πρέπει λοιπόν να χαιρόμαστε για κείνα που μας έδωσε κι όχι για...
Λουτσία : Αν ήταν τόσο απλά τα πράγματα... (Χρόνος) Πόσοι άνθρωποι θα έδιναν τη ζωή τους για να χαρίσουν ένα παρόν ;
Αντρέας : Τι θες να πεις ;
Λουτσία : Ο Χρήστος έλεγε ότι μέσα από το θάνατο μπορείς να χαρίσεις ζωή.
Εύα : ¶λλο πάλι τούτο !
Αντρέας : Κοιτάζουμε μόνο το δράμα της ζωής...
Λουτσία : και δεν βλέπουμε το δώρο του θανάτου... (Χρόνος) Ξέρετε τι μου είπε ένα βράδυ ;
Εύα : Όλα να τα περιμένεις με το Χρήστο.
Αντρέας : Εύα... (Χρόνος) Πες τι σου είπε...
Λουτσία : Μου είπε ότι αν του ζητούσαν να πεθάνει για κάποιον... (Χρόνος) Θα πέθαινε δύο φορές !
Αντρέας : Πεθαίνοντας δύο φορές...
Εύα : (Λυπημένη) Αυτό είναι αλήθεια...
Αντρέας : Τι έπαθες ;
Λουτσία : Σου θύμησα κάτι, Εύα μου ;
Εύα : Όχι, είναι κάτι που δεν έζησα ακόμα... (Σιωπή) Ήταν όταν ο Αντρέας έπαθε ένα ατύχημα...
Λουτσία : Πότε ;
Αντρέας : Πάνε χρόνια τώρα... (Χρόνος) Ένα σοβαρό ατύχημα...
Εύα : Έμεινε μήνες στο νοσοκομείο... (Χρόνος) Κι ο Χρήστος δεν μ'άφησε μόνη ούτε στιγμή ! (Χρόνος) Τον είχα πάντα στο πλευρό μου... (Χρόνος) Τότε μου είπε κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.
Αντρέας : Εύα μου, δεν είναι ανάγκη να...
Εύα : (πιάνοντας και πάλι τα χέρια της Λουτσίας) Θέλω να ξέρεις ότι ο Χρήστος σου μου είπε : <<Μη φοβάσαι, αδελφή μου, αν πάθει κάτι ακόμα και νεκρός θα ξανάρθω πίσω να σου τον φέρω !>>







free counters


Opus