Το σακάκι του πόνου

Ν. Λυγερός




(Flashback) (Extreme close up)
Αντρέας : Καλά ρε Χρήστο δεν έσκασες μ'αυτό το σακάκι ; (Χρόνος) Ξεκούμπωσέ το λιγάκι...
Χρήστος : Δεν μπορώ ! (Κρατά σφικτά το αριστερό του πλευρό.)
Αντρέας : Μα γιατί ; Δεν θα χαλάσει ο κόσμος.
Χρήστος : Δεν γίνεται...
Αντρέας : Δεν γίνεται ή δεν μπορείς ;
Χρήστος : Μέσα μου, βρέχει ο κόσμος...
Αντρέας : (Χαμογελώντας) Καλά μην το παίρνεις έτσι... (Σιωπή) Ξέρεις, ακόμα κι όταν είμαστε μόνοι, νιώθω συχνά ότι τα λόγια μου σε πληγώνουν.
Χρήστος : Οι πληγές μου σε πληγώνουν, φίλε μου... (Σιωπή)
Αντρέας : Έχεις δίκιο... (Χρόνος) Όταν σε κοιτάζω αναρωτιέμαι πάντα πόσο πόνο μπορεί ν'αντέξει η ζωή.
Χρήστος : Η ζωή είναι μια μεγάλη πληγή. (Χρόνος) Ονομάζουμε ζωή, την αντοχή της... (Σιωπή)

(Τους βλέπουμε να περπατάνε στην παραλία. Πλάτες, Φωνές Off.)

(Ο Αντρέας τον πιάνει από τον ώμο.)

Αντρέας : Δεν μου λες... και με το γέλιο τι κάνεις ; (Χρόνος) Δεν είναι σημαντικό ;
Χρήστος : Σημαντικό για ποιόν ; Είδες ποτέ τη θάλασσα να γελά ;
Αντρέας : Για τους ανθρώπους μιλώ !
Χρήστος : Μα κι εγώ ! (Σιωπή) Θυμάσαι το βιβλίο του Ουγκώ ;
Αντρέας : Ναι, βέβαια... Τι θες να πεις ;
Χρήστος : Αυτό είναι το γέλιο για μένα : ένα σχισμένο πρόσωπο... μια ορατή πληγή.
Αντρέας : Δηλαδή κάθε φορά που γελάς ματώνεις ; (Point of view)
Χρήστος : (αλλαγή ύφους) Θες να πάμε στον Πύργο ;

(Flashback) (Τέλος)

(Ο Αντρέας κι η Εύα στο διαμέρισμά τους.) (Full shot)

Εύα: Κοίτα τι βρήκα ! (Του δείχνει ένα σακάκι.)
Αντρέας : (Κοιτάζοντας το σακάκι) Και λοιπόν ;
Εύα : Μα δεν το αναγνωρίζεις ; (Ο Αντρέας το πιάνει στα χέρια του.)
Αντρέας : Το σακάκι του Χρήστου ! (Χρόνος) Τι γυρεύει εδώ ;
Εύα : Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ. (Χρόνος) Μήπως το ξέχασε και το'βαλες με τα δικά σου;
Αντρέας : Δεν έχω ιδέα... Αλλά τώρα που μου το λες το είχα προσέξει στην ντουλάπα... (Χρόνος) Ποτέ δεν ταίριαζε με τα ρούχα που είχα...
Εύα : Δεν είδες όμως το κυριότερο...
Αντρέας : Τι πράγμα ;
Εύα : ¶νοιξε το και θα δεις... (Του δίνει το σακάκι του Χρήστου. Ο Αντρέας το ανοίγει προσεχτικά...) (Medium Shot)
Αντρέας : Τι είναι αυτό στο αριστερό πλευρό ; (Χρόνος) Αίμα ;
Εύα : Ναι, είναι ματωμένο...
Αντρέας : Μα τότε εκείνη τη μέρα... ήταν πληγωμένος.. Κι εγώ του μιλούσα για γέλιο... Τι ηλίθιος που είμαι !
Εύα : Δεν καταλαβαίνω τι λες ! Για ποιο πράγμα μιλάς ;
Αντρέας : Όπως πάντα άκουγα τη μουσική δίχως να καταλαβαίνω τα λόγια...
Εύα : Μα τι έγινε, αγάπη μου ;

(Flashback)

(Ο Αντρέας κι ο Χρήστος είναι καθισμένοι σ'ένα παγκάκι.) (Close up)

Αντρέας : Κουράστηκες, Χρήστο ;
Χρήστος : (Χαμογελώντας) Αστειεύεσαι ; (Χρόνος) Απλώς ήθελα ν'απολαύσουμε τη θέα.
Αντρέας : (Ξαφνιασμένος) Αφού τη βλέπεις κάθε μέρα !
Χρήστος : Αυτό που κοιτάζουμε κάθε μέρα, σιγά σιγά δεν το βλέπουμε...
Αντρέας : Αυτό το λιμάνι το γνωρίζω από παιδί...
Χρήστος : Κι αυτό σε γνωρίζει από παιδί... (Χρόνος) Εσύ άλλαξες όμως..
Αντρέας : Όλοι αλλάζουμε !
Χρήστος : Σχεδόν όλοι... (Δείχνει τον πύργο) Αυτός δεν άλλαξε... Όπως ο χρόνος...
Αντρέας : Ο χρόνος ;
Χρήστος : Αν ο χρόνος παραμένει ο ίδιος είναι γιατί αλλάζει κάθε μέρα. (Σκύβει απότομα) (Medium close shot)
Αντρέας : Τι έπαθες, Χρήστο ;
Χρήστος : (Γελώντας) Τίποτα, τίποτα... (Σηκώνεται βιαστικά) ¶ργησα...Θα με περιμένει η Λουτσία... Θα τα πούμε το βράδυ...
Αντρέας : Καλώς...
Χρήστος : (Γυρίζοντας πίσω) Της αρέσουν οι πασχαλιές ;
Αντρέας : Δεν ξέρω...
Χρήστος : Καλά θα βρω κάτι άλλο...

(Flashback) (Τέλος)

INSERT : Στο ίδιο παγκάκι, ο Αντρέας κοιτάζει τη θέα.







free counters


Opus