Πάντα και Πουθενά

Ν. Λυγερός




INSERT : Λευκός Πύργος
(Στο ίδιο σαλόνι, βλέπουμε τρία άτομα που πίνουν καφέ...) (Full Shot)

Λουτσία : Είστε οι πρώτοι που γνωρίζω... Οι πρώτοι φίλοι του Χρήστου..
Αντρέας : Έχει κι άλλους ; (Γέλια)

(Ο Χρήστος επανέρχεται σκουπίζοντας τη γραβάτα του...) (Medium Long Shot)

Χρήστος : Τι ήθελα κι έβαλα γραβάτα ;
Εύα : Αφού χύθηκε ο καφές θα γίνεις πλούσιος. (Full Shot)
Αντρέας : Και θα μπορέσεις ν'αγοράσεις άλλες γραβάτες ! (Γέλια)
Χρήστος : (Κάπως αφηρημένος) Σας διέκοψα... Τι λέγατε ;
Λουτσία : Μιλούσαμε για τους φίλους σου...
Χρήστος : (Χαμογελώντας) Γιατί, έκαναν κάτι ;
Εύα : Το να είσαι φίλος του Χρήστου είναι ήδη κάτι !
Αντρέας : (Με το ίδιο ύφος) Αναρωτιέμαι πώς έγινε...
Χρήστος : Έπρεπε να γίνει !
Εύα : Μα γιατί έπρεπε ; (Χρόνος)
Χρήστος : Διότι είστε οι τελευταίοι... (Close up)

INSERT : Ένα καράβι φεύγει από το λιμάνι... (Point of View)

(Το ζευγάρι είναι στο δωμάτιο, πάνω στο κρεβάτι διαβάζουν και οι δυο τους) (Medium Shot)

Εύα : Δεν μπορώ να διαβάσω άλλο...
Αντρέας : Κουράστηκες ;
Εύα : Όχι (Σιωπή)
Αντρέας : Τότε ;
Εύα : Τον έχω στο μυαλό μου... (Χρόνος) Προσπαθώ να μαντέψω πού είναι τώρα...
Αντρέας : Ο Χρήστος ήταν πάντα απρόβλεπτος... Θυμάσαι τα τηλεφωνήματά του ;
Εύα : Ναι, ναι... (Χρόνος) Όλα τα θυμάμαι. Δεν ξέραμε ποτέ που βρισκόταν...
Αντρέας : Πάντα έλεγε ότι οι σκέψεις δεν έχουν σύνορα... (Χρόνος) Δεν είναι πουθενά γιατί είναι παντού... Όπως και ο Χρήστος...
Εύα : Μα δεν είναι πια μαζί μας...
Αντρέας : Είναι πάντα μαζί μας !
Εύα : Στη σκέψη μας... (Χρόνος) Μα στην πραγματικότητα ;
Αντρέας : Δεν υπάρχει άλλη πραγματικότητα... (Σιωπή) Η μόνη πραγματικότητα είναι η σκέψη μας...

(Αφήνουν και οι δύο τα βιβλία τους και σβήνουν το φως...)

Εύα : Η μόνη πραγματικότητα του Χρήστου είναι η ξενιτιά. (Χρόνος) Αυτό έχω στη σκέψη μου...
Αντρέας : Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά...
Εύα : Εσύ δεν έλεγες ότι η αλήθεια είναι απλή ;
Αντρέας : Μα η αλήθεια είναι ότι ακόμα και στην πόλη του, ο Χρήστος ήταν πάντα ένας ξένος...
Εύα : Ξένος ή διαφορετικός ;
Αντρέας : Ένας ξεχωριστός άνθρωπος.
Εύα : Ναι αυτή είναι η αλήθεια... (Χρόνος) Ήταν ένας ξεχωριστός άνθρωπος...

(Leitmotiv : Ακούγεται η ίδια μουσική)

(Σ'ένα λιμάνι, ο Χρήστος κοιτάζει τον ορίζοντα. Είναι μόνος.)

(Φωνές off)

Λουτσία : Γιατί σ'αρέσει τόσο πολύ η θάλασσα ;
Χρήστος : Είναι το χάδι του ορίζοντα... εκεί βυθίζεται το φως για να ξαναζήσει και πάλι.
Λουτσία : Αυτό είναι όλο ;
Χρήστος : Αυτό είναι το σημαντικό... (Χρόνος) Η θάλασσα είναι οι σχέσεις των νησιών...
Λουτσία : Γιατί το λες αυτό ;
Χρήστος : Πάνω στη θάλασσα πλέουν οι υπάρξεις των νησιών. Δίχως τη θάλασσα δεν υπάρχουν... Το ίδιο ισχύει και για τους ανθρώπους...
Λουτσία : Ο καθένας μας είναι ένα νησί ;
Χρήστος : Ο καθένας υπάρχει μόνο στο βλέμμα του άλλου.
Λουτσία : Τότε εσύ, θα υπάρχεις πάντα...
Χρήστος : Πάντα και πουθενά ! (Χρόνος) Όπως το φως και η σκιά !
Λουτσία : Δε θέλω να μείνω μόνη αύριο...
Χρήστος : Ζούμε ήδη μες στο αύριο. (Σιωπή) Θα είμαι πάντα μαζί σου...
Λουτσία : Μόνο αυτό θέλω !
Χρήστος : Θα είμαι η σκιά σου...
Λουτσία : Μα είσαι το φως μου.

(Ηλιοβασίλεμα)







free counters


Opus