Κριτσίνια και σπαγγέτι

Ν. Λυγερός




- Με σάλτσα;
- Εσύ;
- Κι εγώ!
- Δύο, παρακαλώ.
- Κάτι άλλο;
- Μαύρο;
- Μαύρο...
- Μαύρο ψωμί.
- Έβαλαν και κριτσίνια...
- Θα σου δώσω και τα δικά μου...
- Όχι, θέλω μαζί.
- Αφού σ’ αρέσουν!
- Λιγότερο από σένα...
- Μα, είναι τραγανιστά!
- Δηλαδή;
- Εγώ δεν είμαι...
- Κι όμως!
- Τι θες να πεις;
- Τίποτα, τίποτα...
- Ωραία δεν είναι τα σπαγγέτι;
- Ειδικά με το κουτάλι!
- Πρώτα δεν ήταν;
- Δεν είχαν κουτάλι!
- Και η στροφορμή;
- Οριακή...
- Τότε το στόμα;
- Ένα χαμόγελο.
- Δεν το πιστεύω.
- Τι πράγμα;
- Ίσα, ίσα για τα κριτσίνια.
- Ίσα, ίσα για τα δοντάκια...
- Που το σκέφτηκες αυτό;
- Κοιτάζοντάς σε...
- Πρέπει να ξαναβρώ την κίνηση...
- Από τι;
- Τα χείλη!
- Τα χείλη;
- Ξέρεις αυτό που κάνω, όταν μ’ αρέσει κάτι.
- Εγώ ξέρω.
- Για κάνε την!
- Δεν μπορώ τώρα...
- Μα, γιατί;
- Με κοιτάζεις!
- Πώς να κάνω αλλιώς;
- Να μη βλέπεις εμένα.
- Δεν μπορώ.
- Μα, τότε, πώς να το κάνω;
- Όπως εμένα! Τρυφερά…
- Την ώρα που κοιτάς δεν γίνεται.
- Κοίτα, κοίτα... Έτσι;
- Όχι, ακριβώς!
- Πώς τότε;
- Να, κάπως έτσι...
- Είσαι σίγουρη;
- Σχεδόν...
- Περίμενε λίγο...
- Πάλι;
- Στάσου, το βρήκα...
- Ναι, αυτό είναι...







free counters


Opus