Περί αναζητήσεων Ηλία Αϋφαντή

Ν. Λυγερός




Μικρά λεπτά ποιήματα στολίζουν τη συλλογή του Ηλία Αϋφαντή. Δεν έχουν ούτε ματαιοδοξίες ούτε φιλοδοξίες. Είναι απλά ανθρώπινα και ανθρώπινα απλά. Δεν σπαταλούν παραισθήσεις. Είναι μόνο αισθήσεις. Πληγωμένες αισθήσεις. Εμπεριέχουν και τη νοσταλγία του φωτός και το φως του μαύρου. Μετατρέπουν τον πόνο της λήθης σε λαβωματιά της μνήμης και συγκρίνουν τα ασύγκριτα για να εντοπίσουν την ουσία.

Αγνότητα   
                  
                  Σου πρόσφερα ένα κυκλάμινο·
                  δεν το πήρες
                  κι είπες·
                  το φιλί είν’ αγνότερο.

Λίγοι στίχοι που επαρκούν. Ελάχιστα δομικά στοιχεία για να μην πλήξει την απλότητα, η πολυπλοκότητα. Προβολικές σκέψεις της πραγματικής πολλαπλότητας αγγίζουν βαθιά το μέλλον μας. Το παρελθόν δίχως μέλλον είναι η ιστορία του μύθου. Κι αν μας πληγώνουν τα ποιήματα του Ηλία Αϋφαντή είναι διότι έζησαν το πάθος.

Αρχαία σοφία   

                         Γεννήθηκες απλά...
                         θα πεθάνεις απλά...
                         γιατί λοιπόν
                         να μη ζήσεις απλά...

Ερωτήματα δίχως απαντήσεις λαβώνουν τη συνείδησή μας, όταν υπάρχει ακόμα. Κι όταν δεν υπάρχει πια, αναβιώνονται οι ενοχές της κοινωνίας που κατάφερε να σκοτώσει το παρελθόν της για να ζήσει το αιώνιό της παρόν.

Πορεία   

               Ξεκινήσαμε με κάμποσα όνειρα.
               Τα μισά τα χάσαμε στη στράτα.
               Με τα υπόλοιπα χαντρίσαμε
               ένα θλιμμένο κομπολόι
               να χωρίζουμε το χρόνο
               στα γεράματα.

Ο Ηλίας Αϋφαντής με τη συνείδησή του παλεύει και με τους γέρους που δεν πρόφτασαν να πεθάνουν νέοι, που δεν μπόρεσαν να θυσιαστούν για τα ιδανικά τους, που δεν θέλησαν να χάσουν την καθημερινότητά τους. Δημιουργεί διαλόγους ενός ατόμου, ενός ανθρώπου που ζει μόνος μέσα στη μάζα της ερημιάς. Δεν πονάει πια διότι η πληγή της πληγής δεν είναι πια πόνος. Ακόμα και τα βάσανα έχουν μόνο τη γεύση της μνήμης. Κι αν υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που τα θυμούνται ακόμα, είναι μόνο και μόνο γιατί είναι τα ίδια τους τα βάσανα. Όμως το βάσανο έγινε  ζωή με την πάροδο του χρόνου. Κι η κοινωνία θέλει μόνο επιβίωση. Η ζωή παραμένει επικίνδυνη. Μπορεί να πεθάνει. Μπορεί να δημιουργήσει ενοχές. Διότι κουβαλά μέσα της και το βάρος του θανάτου. Ενώ η κοινωνία είναι αθάνατη όπως είναι άπειρη και η ηλιθιότητα. Δεν θέλει ν’ ακούσει το ανείπωτο. Τα τέρατα της ζωής την τρομάζουν. Καταδικασμένα εν ζωή, συνεχίζουν το έργο τους. Ο Ηλίας Αϋφαντής έχασε την παρθενιά του μέσα στον αγώνα της λύτρωσης, όχι όμως τον έρωτα. Συνεχίζει να ψάχνει την αγνότητα εκεί που δεν υπάρχει. Συνεχίζει να πιστεύει στην ουτοπία. Παραμένει μόνος μέσα στην έρημο των ατόμων και περιμένει τους ανθρώπους που κάποτε όπως και ο Godot θα έρθουν για να γελάσουν και πάλι με τον Vladimir που έχασε τον Estragon.

 







free counters


Opus