Αλτρουισμός
ΕΔΑΔ
Κ4
Έργα Ιδρύματος
Εκδηλώσεις Ιδρύματος
Τύπος-ΜΜΕ
Aρθρα
Ποιήματα
Διάλογοι
Αποφάσεις
Σύνδεσμοι
Ανθρώπινα Δικαιώματα
Επικοινωνήστε μαζί μας
Συνεντέυξεις
Η προσφυγή ως δυναμική της προσφυγιάς
:: Η Κύπρος ως Ευρωπαϊκή οντότητα
:: Νέο πεδίο δράσης
:: Ευρωπαϊκές αποφάσεις
:: Ο θάνατος του ξένου ως δείγμα ποντιακής διαλέκτου
:: Πρόωρες κινήσεις
:: Ο Πόντος δεν έσβησε
:: Πρόσφυγες και εκτοπισμένοι
:: Ευρωπαϊκό δίκαιο και ευρωπαϊκό δίκτυο
:: Ανησυχίες και Ανησυχίες
:: Το εθνικό θέμα και τα κομματικά
:: Η Κύπρος και τα παιδιά της
:: Οι συμβουλές τους και οι επιλογές μας
:: Η τακτική της Τούρκικης πλευράς
:: Ανάλυση δεδομένων
:: Το υπερκομματικό και το μη κομματικό ως προσεγγίσεις του ιδίου στόχου
:: Για να σε γονατίσουν πρέπει να γονατίσεις
:: Ο ασπρόμαυρος μετανάστης
:: Το αγνοούμενο Requiem
:: Οι τάφοι της ιστορίας
:: Οι βάσεις του σχεδίου
:: O Κυπριακός Αγώνας
:: Το μέλλον των εγκλωβισμένων
:: Οι γάιδαροι της αντίστασης
:: Εκλεκτικός συντονισμός
:: Αλλαγή φάσης των διαπραγματεύσεων
:: Οι σκλάβοι της γης
:: Ο κίνδυνος της ασφάλειας
:: Το παραμύθι και η αντίσταση
:: Το μέλλον της Κύπρου είναι στα κατεχόμενα
:: Μόνο οι άνθρωποι γράφουν ιστορία
:: Το Κυπριακό, το Ευρωπαϊκό και η Κύπρος
:: Το σύστημα της εξουσίας και η δομή των ομόκεντρων κύκλων
:: Η ιδεολογία και η δομή των ομόκεντρων κύκλων
:: Ορθολογικα συμπεράσματα
:: Η στρατηγική έννοια του κόστους
:: Η Κύπρος δεν είναι οίκος κατοχής
:: Ο Αττίλας δεν είναι Ευρωπαίος, γιατί να μείνει;
:: 100% Ευρωπαίος, τίποτα λιγότερο!
:: Ο απόδημος ελληνισμός και το δημοψήφισμα
:: Κάθε άνθρωπος δικαιούται ένα σπίτι, το δικό του!
:: Το Κυπριακό και οι αλλαγές
:: Αλλαγή στρατηγικής και στρατηγική αλλαγής
:: Ευρωπαϊκή ανεξαρτησία
:: Η ισορροπία του Nash και η συλλογική σκέψη
:: War Game και Diplomatic Game
:: Το παράδοξο του παρανόμου
:: Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ευρωπαϊκή λύση
:: Η δυναμική των στρατηγικών συμπεριφοράς
:: Η αντίσταση της Τέχνης
:: Η αξία του αγώνα
:: Πεδίο ελιγμών και πλάισιο δόγματος
:: Όλοι οι σταυροί έχον το ίδιο βάρος
:: Τα μαθήματα της ελευθερίας
:: Η πραξιολογία του πολιτικού λόγου
:: Μία Κύπρος, ένας λαός, μία ψήφος
:: Ο τόπος της ουτοπίας
:: Το κατοχικό καθεστώς και η γραφειοκρατία του
:: Τα παιδιά των εγκλωβισμένων
:: Η κυπριακή συνείδηση
:: Οι εγκλωβισμένοι δεν είναι αγνοούμενοι
:: Η δυναμική της ετοιμότητας
:: Το βάρος των τερμιτών
:: Η στρατηγική έννοια του μετώπου
:: Ο εποικισμός ως στρατηγικός στόχος
:: Ο αγώνας για το γυμνάσιο της ελευθερίας
:: Η δικαιοσύνη της ιστορίας και η ιστορία της δικαιοσύνης
:: Ο αγνοούμενος μήνας και το γυμνάσιο της ελευθερίας
:: Η οικονομία ως δυναμική της ηθικής
:: Η αποτελεσματικότητα των αλεξιπτωτιστών
:: Το κράτος και το χρέος του
:: Η μάχη των προσφυγών
:: Η δύναμη του μύθου
:: Η ανάγκη της συνείδησης
:: Ο πόλεμος της βοήθειας
:: Η θαράπαψη της Λημνοθάλασσας
:: Η αδράνεια της δύναμης και η δύναμη της λεπτομέρειας
:: Λεωφορείο ο πόνος
:: Η συνείδηση της αρχαιολογίας
:: Ελιγμοί και συνδυασμοί
:: Το ευρωπαϊκό ύφος του ελληνισμού
:: Η πορεία είναι ήδη στόχος
:: Μόνο οι πρωτοβουλίες προκαλούν αντιδράσεις
:: Η σύμβαση του αλτρουισμού
:: Όταν η μνήμη γίνεται χρέος
:: Ο απόδημος ελληνισμός και η Κύπρος μας
:: Οι στόχοι του Ιδρύματος Αλτρουισμός
:: Η συμμαχία των προσφυγών
:: Ο θάνατος της μνήμης και η μνήμη του θανάτου
:: Οι αθώοι, οι άγιοι και οι άνθρωποι
:: Σκεπτικό και σκεπτικιστές
:: Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη
:: Ο δράκος, η λυγερή κι ο ’ης Γιώρκης
:: Οι εγκλωβισμένοι και η ανθρωπιά
:: Η ώρα των αγωνιστών
:: Η ιστορία μας περιμένει
:: Το χρέος της ελευθερίας
:: Η διεκδίκηση ως δικαίωμα
:: Το γραφικό και η γραφή
:: Ας μην ξεχάσουμε τη μνήμη μας
:: Όταν η πραγματικότητα γίνεται φαντασία
:: Η προσφυγή ως δυναμική της προσφυγιάς
:: Πρόσφυγες και προσφυγές, θέμα ηθικής και στρατηγικής

H προσφυγή ως δυναμική της προσφυγιάς

Ν. Λυγερός

Πολλοί θεωρούν αυτονόητο το νόημα της λέξης πρόσφυγας. Βλέπουν μέσα στην έννοια της τη βίαια εισβολή της μεγάλης ιστορίας στην καθημερινή ζωή ενός μέρος του λαού που αναγκάσ τηκε εν των υστέρων να εγκαταλείψει τον τόπο του και να ζήσει την υπόλοιπη του ζωή σε ξένα μέρη. Κάποτε βέβαια αυτά τα ξένα μέρη είναι η ίδια του η πατρίδα όπως στην Κύπρο μετά το 1974. Και τότε η πίκρα είναι μεγαλύτερη διότι νιώθεις εξόριστος στο ίδιο σου τον τόπο. Η μισή σου ζωή είναι κάτω από το χώμα κι η άλλη μισή στα σίδερα. Αυτή η ιδέα της προσφ υγιάς έχει καθαρά ένα πολεμικό χαρακτήρα και αντιπροσωπεύει μια παθητική στάση του ηττημένου ακόμα κι αν δεν έδωσε μάχη με τη στρατιωτική έννοια.

Όμως αν κοιτάξουμε το πλαίσιο της δικαιοσύνης τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και οι έννοιες τόσο αυτονόητες. Διότι η προηγούμενη έννοια του πρόσφυγα απλώς δεν υπάρχει. Με τη δικαιοσύνη δεν είσαι πρόσφυγας, μόνο να γίνεις μπορείς. Σενα κράτος δικαίου αν δεν διεκδικήσεις ένα δικαίωμα δεν είναι αυτονόητο όχι μόνο ότι το διατηρείς αλλά ότι το έχεις καν. Αν κάποιος σου κλέψει ένα αντικείμενο και δεν πας στα δικαστήρια για να διεκδική σεις ότι σου ανήκει κατά κάποιο τρόπο δεν σου το έκλεψαν. Με άλλα λόγια αν δεν κα ταγγείλεις μια παράνομη πράξη και πιο γενικά μια αδικία τότε όχι μόνο παραμένει θεωρητική αλλά δεν υπάρχει καν.

Το ίδιο ισχύει και με την έννοια του πρόσφυγα σένα πλαίσιο δικαιοσύνης. Όταν πια δεν υπάρχει η αιτιολογία του πολέμου, ποια είναι η έννοια της; Δηλαδή ο μόνος τρόπος ύπαρξης είναι η διεκδίκηση. Αν και το επιχείρημα φαίνεται παράδοξο δεν είναι λανθασμένο διότι βασίζεται στον ισομορφισμό του Sidis. Ο πρόσφυγας δεν υπάρχει εξ αρχής στο πλαίσιο της δικαιοσύνης.

Η ιδέα λοιπόν είναι απλή. Η προσφυγή αποτελεί το μόνο τρόπο ύπαρξης του πρόσφυγα. Δεν είναι μόνο ένα θέμα στρατηγικής και ηθικής. Η ίδια η οντολογία του πρόσφυγα εξαρτάται από την προσφυγή. Για να το θέσουμε πιο απλά ακόμα κι αν αυτό μπορεί να φανεί προκλητικό, σ'ένα κράτος δικαίου ο πρόσφυγας είναι μόνο και μόνο το άτομο που έκανε μια προσφυγή της προσφυγιάς του. Αυτή η προσφυγή μπορεί να είναι απλώς για μη απόλαυση της οικογένειάς του ή της περιουσίας του. Αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η ίδια η προσφυγή.

Σ'ένα πιο προσωπικό τομέα αν ένα παιδί ενός πρόσφυγα του ζητήσει τι σημαίνει προσφ υγιά, το άτομο που δεν έκανε μια προσφυγή δε θα μπορεί καν να πει ότι ανήκει σαυτή τη κα τηγορία ακόμα κι αν ζει στα σπλάχνα του τον πόνο και την πίκρα της προσφυγιάς διότι δεν τη διεκδίκησε.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η προσφυγή είναι θέμα ύπαρξης. Και αυτή η ανάγκη ύπαρξης σε μια κοινωνία που ξεχνά εύκολα όχι μόνο την ιστορία της για διάφορους λόγους αλλά και τα καθήκοντά της προσφέρει μια δυναμική. Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ύπαρξή του ως πρόσφυγας. Δεν υπάρχει πολεμολογική δικαιολογία. Πολλοί από τους δικούς μας έδειξαν το παράδειγμα κάνοντας τις πρώτες προσφυγές κι έχοντας μόνο και μόνο την προσωπική τους δύναμη. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή.

Το προσφυγικό κίνημα ξέρει εδώ και χρόνια τι σημαίνει αντίσταση του λαού. Τώρα ήρθε η ώρα της ανάστασής του. Κι αν μας έκλεψαν τα μέρη μας δε μας έκλεψαν τις ζωές μας. Κάθε πρόσφυγας είναι ένα κομμάτι της γης μας που δεν ξεχνά και που πρέπει να αποδείξει με τη βοήθεια της προσφυγής ότι υπάρχει !