Αλτρουισμός
ΕΔΑΔ
Κ4
Έργα Ιδρύματος
Εκδηλώσεις Ιδρύματος
Τύπος-ΜΜΕ
Aρθρα
Ποιήματα
Διάλογοι
Αποφάσεις
Σύνδεσμοι
Ανθρώπινα Δικαιώματα
Επικοινωνήστε μαζί μας
Συνεντέυξεις
Ο πόλεμος της βοήθειας

Ο πόλεμος της βοήθειας

Ν. Λυγερός

Κάθε εισβολή έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι ιδανικά αστραπιαία,είναι στην πραγματικότητα βιαία, και αποτελεί ένα μέσο προς το κατοχικό σύστημα και λειτουργεί ως παράδοξο της στρατηγικής εφ΄όσον είναι μια άμεση διαδικασία και ένας έμμεσος τρόπος κατάκτησης μιας τοποθεσίας που είναι το κλειδί ενός ακραίου συστήματος διαμόρφωσης. Τα αποτελέσματα μιας εισβολής είναι σχεδόν πάντα θετικά, όσον αφορά στην γεωπολιτική, διότι επιτρέπουν εκ των υστέρων διπλωματικούς ελιγμούς σ΄ένα ευνοϊκό πλαίσιο για τους κατακτητές. Γεωστρατηγικά , όμως , η βίαια εισβολή αναγκάζει τον εισβολέα να εφοδιάσει το στρατό και να αναπτύξει ένα αποτελεσματικό εφοδιαστικό σύστημα για να ξεπεράσει το πρόβλημα που δημιουργείται με την επαφή με τον πληθυσμό.Ανθρώπινα βέβαια , δεν είναι παρά μια άθλια παραβίαση του δικαιώματος του λαού, ο οποίος χρησιμοποιείται με έναν εκβιαστικό τρόπο ως μοχλός πίεσης του αντιπάλου.

Οταν , όμως, η εισβολή συνδυάζεται με το σύστημα της εγγυήτριας δύναμης, που αντιπροσωπεύει μια ειρηνική και ανθρωπιστική πρόσβαση τότε ξεπερνά τα όρια της κλασσικής στρατηγικής και μετατρέπεται σε ψυχολογικό πόλεμο. Με τη δικαιολογία του ανθρωπιστικού ο εισβολέας παραμερίζει το ανθρώπινο. Και ενώ το πρώτο δημιουργείται για το δεύτερο, τελικά χρησιμοποιείται για την εξαφάνισή του. Ο πόλεμος ήδη δεν είναι ανθρώπινος , αλλά όταν παίρνει αυτή τη μορφή είναι και ύπουλος. Διότι σ΄ αυτή τη περίπτωση χρησιμοποιείται ως προέκταση μιας επιθετικής εξωτερικής πολιτικής. Η συστηματική χρήση του ανθρωπιστικού στοιχείου ως αιτία καταπολέμησης του ανθρώπινου είναι απάνθρωπη.

Ο ΟΗΕ και ειδικά η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν πρέπει να μετατραπούν σε ανθρωπιστικά συστήματα, επειδή δεν είναι ικανά να προστατεύσουν τους λαούς. Η βοήθεια προς τους καταπιεσμένους δεν πρέπει να οφείλεται σ΄ έναν ψυχολογικό πόλεμο , που εκμεταλλεύεται τις τύψεις της μάζας, η οποία ζει μέσα στην αδράνεια. Η ανθρωπιστική βοήθεια δεν πρέπει να βοηθάει κρατικά συμφέροντα, μα ανθρώπινες έκτακτες ανάγκες. Οχι, όμως, αυτές που προκαλεί ο πόλεμος της βοήθειας. Ο έλληνας, όμως , έζησε και ζει ακόμα τις επιπτώσεις του πολέμου της βοήθειας και γι΄ αυτό το λόγο η ελληνική κοινή γνώμη αντιδρά με ένταση στους βομβαρδισμούς των πόλεων, πληγώνεται από το δράμα των αμάχων και αντιμετωπίζει με φόρτιση την εισβολή. Δεν είναι τα συναισθήματα που σε κάνουν να υποφέρεις για το μαρτύριο του άλλου είναι η ζωή και ο αλτρουϊσμός: η ζωή, διότι έχεις μέσα σου τις πληγές μιας άλλης εισβολής, ενός άλλου πολέμου, ο αλτρουϊσμός , διότι η νοημοσύνη σου σου επιτρέπει να εισχωρήσεις μέσα στον πόνο του άλλου, και τα δύο, όταν είσαι ο απόγονος ενός παρελθόντος που καταδικάζει το μέλλον.

Ο σημερινός πόλεμος θυμίζει εφιάλτες που πολλοί προσπαθούν να ξεχάσουν.Δεν είναι επειδή κοιτάζεις μόνο τι γίνεται την ημέρα που δεν υπάρχουν εφιάλτες τη νύχτα. Η μέρα γεννιέται από τη νύχτα, η νύχτα από τη μέρα. Ακόμα κι αν προσπαθήσεις να κρύψεις το ένα , αυτό υπάρχει μέσα στο άλλο. Το όνειρο της πραγματικότητας δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εφιάλτη της ιστορίας. Ούτε η θέληση της κοινωνίας να εκτελέσει τη μνήμη του λαού.

Ο λαός μας ξέρει τι σημαίνει το άνοιγμα ενός μετώπου στο βορρά , και δεν είναι το συμβατικό περιβάλλον των διπλωματικών λύσεων που πρέπει να μας κάνει να ξεχάσουμε τα προβλήματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κι αν ένας λαός υποφέρει άδικα δεν πρέπει να το βλέπουμε ως μαρτύριο της ιστορίας, μα ως παράδειγμα της αξίας του ανθρώπου. Η ιστορία δεν έχει τέλος, διότι ζει μέσα στη μνήμη μας και η μνήμη μας πρέπει να ζήσει με το παρόν. Και δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από τον πόλεμο της βοήθειας εκτός από τη λήξη του. Δεν είναι ο θάνατος που βασανίζει τους ανθρώπους, μα η σκλαβιά της αδικίας, διότι είναι μέσα της που ζουν οι λαβωμένες μνήμες.

[ Back ]