Αλτρουισμός
ΕΔΑΔ
Κ4
Έργα Ιδρύματος
Εκδηλώσεις Ιδρύματος
Τύπος-ΜΜΕ
Aρθρα
Ποιήματα
Διάλογοι
Αποφάσεις
Σύνδεσμοι
Ανθρώπινα Δικαιώματα
Επικοινωνήστε μαζί μας
Συνεντέυξεις
Οι εγκλωβισμένοι και η ανθρωπιά

Οι εγκλωβισμένοι και η ανθρωπιά

Ν. Λυγερός

Σ'όλα αυτά τα χρόνια η αντίσταση εναντίον του εισβολέα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χρησιμοποίησε εξαντλητικά την έννοια των εγκλωβισμένων ως ακραίο παράδειγμα. Υπάρχουν βέβαια και οι αγνοούμενοι που παίζουν όμως ένα σχετικά παθητικό ρόλο εφόσον για λόγους καθαρά φυσιολογικούς πολλοί από αυτούς έχουν πεθάνει. Ενώ οι εγκλωβισμένοι παραμένουν ένα ισχυρό και ζωντανό επιχείρημα ακόμα κι αν είναι ελάχιστοι ή μάλλον ιδιαίτερα γιατί είναι ελάχιστοι. Όλοι μαζί αποτελούν 400 άτομα, 400 ψυχές.

Μετά από τόσα χρόνια μη επαφής για πολλούς από μας, οι εγκλωβισμένοι δεν είναι παρά μια αφηρημένη έννοια. Βέβαια είναι ήρωες για πολλούς αλλά ουσιαστικά είναι άγνωστοι. Δεν έχουν ονόματα, ζωές, σκέψεις είναι μόνο ανώνυμα άτομα. Είναι οι εγκλωβισμένοι και τίποτα άλλο. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Οι εγκλωβισμένοι μας δεν είναι μόνο άτομα, είναι τα τελευταία κομμάτια ενός γνήσιου ελληνισμού. Είναι άνθρωποι δίχως ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι άνθρωποι δίχως μέλλον που δεν παράτησαν το παρελθόν τους, τη γη τους. Είναι ψυχές που πονούν μες στη μοναξιά εδώ και δεκάδες χρόνια.

Πολλοί από μας δεν ακούν τον πόνο των εγκλωβισμένων και γι'αυτό το λόγο θεωρούν ότι δεν υπάρχει. Όμως η σιωπή μεταφέρει κι αυτή τον πόνο. Ίσως το μεγαλύτερο διότι μετά από ένα ανθρώπινο όριο, η φωνή δεν μπορεί πια να εκφράσει τον πόνο. Και δεν είναι γιατί δεν μπόρεσαν να μας ζητήσουν κάτι που δεν πρέπει να τους δώσουμε κάτι.

Όταν βλέπεις με τα μάτια σου τους γέρους να σου λένε <<να'ρχεστε να σας θωρούμε>> δεν είναι πια κάτι το αφηρημένο. Όταν βλέπεις ένα νέο πατέρα να σου μιλά για τις δυσκολίες που έχει για να αναθρέψει τα παιδιά του, δεν είναι πια ιδέες, είναι κομμάτια σπασμένης ζωής. Όταν ακούς αυτά που λέει η μάνα του για τα παιδιά της που δεν άντεξαν την κατοχή και έφυγαν ενώ αυτή έμεινε με το γιο της, νιώθεις μέσα σου την έννοια της θυσίας. Τους είπαμε ήρωες για λόγους εθνικούς και ξεχνάμε τώρα ότι είναι άνθρωποι που πονούν.

Δεν είναι ανάγκη να τους λέμε ήρωες της αντίστασης, να διεκδικούμε τα δικαιώματά τους που καταπατεί ο εισβολέας στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, να τους χρησιμοποιούμε ως επιχείρημα για να μη δεχθούμε ένα χάρτη Α ή Β, αν είναι να μην πηγαίνουμε να τους βλέπουμε, αν είναι να μην πάμε στις εκκλησίες τους και στους τάφους τους. Αν αξίζουν λιγότερο από ένα διαβατήριο ας τους ξεχάσουμε οριστικά. Κι ας μη προφέρουμε το όνομά τους πουθενά. Γιατί αυτοί πήραν τούρκικη ταυτότητα για να μη πεθάνει η ρωμιοσύνη μας. Ενώ οι άλλοι το θεωρούν προδοσία.

Οι εγκλωβισμένοι είναι άνθρωποι! Είναι και αυτοί κύπριοι και τώρα ευρωπαίοι. Κι έχουν και αυτοί συναισθήματα και μας έχουν ανάγκη όπως τους έχουμε ανάγκη. Μας έδειξαν τόσα χρόνια το παράδειγμα της αντίστασης, ας τους δείξουμε κι εμείς τώρα το παράδειγμα της συμπόνιας. Δεν είναι ανάγκη να λέμε και να γράφουμε γι'αυτούς. Το μόνο που θέλουν είναι να τους δούμε και να μας δουν. Δεν αποτελούν πια ένα ανθρώπινο επιχείρημα. Είναι δικοί μας άνθρωποι. Δεν είναι πια θέμα αρχής και πολιτικής, μόνο ανθρωπιάς.

[ Back ]