Αλτρουισμός
ΕΔΑΔ
Κ4
Έργα Ιδρύματος
Εκδηλώσεις Ιδρύματος
Τύπος-ΜΜΕ
Aρθρα
Ποιήματα
Διάλογοι
Αποφάσεις
Σύνδεσμοι
Ανθρώπινα Δικαιώματα
Επικοινωνήστε μαζί μας
Συνεντέυξεις
Ο θάνατος του ονείρου

Ο θάνατος του ονείρου

Ν. Λυγερός

[Στη Γιαλούσα, μια μάνα με το παιδί της κοιτάζουν το χωριό…]

Αγάθη: Μην αργήσεις να πεθάνεις…

Γιάννης: Γιατί να πεθάνω μάμμα;

Αγάθη: Ο θάνατος δεν πονά… [Χρόνος] Ποτέ δεν πρέπει ν’ αργείς!

Γιάννης: Μας περιμένει κάποιος;

Αγάθη: Δεν μας περιμένει κανείς. Απλώς δεν πρέπει να περιμένουν οι άλλοι…

Γιάννης: Τι περιμένουν οι άλλοι από μας;

Αγάθη: Το θάνατό μας.

Γιάννης: Μόνο αυτό;

Αγάθη: Τίποτε άλλο… Βέβαια θα προτιμούσαν …

Γιάννης: [Χαρούμενος] Τι πράγμα;

Αγάθη: Να μην υπάρχουμε καν! [Χρόνος] Όμως αυτό το χώμα είναι δικό μας…

Γιάννης: Γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε πάνω στη γη μας;

Αγάθη: Γιατί είναι μικρή… Λένε ότι δεν υπάρχει χώρος για μας.

Γιάννης: Γι’ αυτό είμαστε μόνοι τώρα;

Αγάθη: Πάντα είμαστε μόνοι μόνο ου τώρα το βλέπουμε.

Γιάννης: Εσύ άργησες να πεθάνεις μάμμα;

Αγάθη: Ναι παιδί μου, άργησα.

Γιάννης: Άργησες για μένα; Επειδή έφυγε ο μπαμπάς;

Αγάθη: Ο μπαμπάς δεν έφυγε… Τον βοήθησαν να φύγει.

Γιάννης: Μόνο εμείς ξέρουμε που είναι;

Αγάθη: Ναι, όλοι οι άλλοι νομίζουν ότι τον σκότωσαν…

Γιάννης: Ξέρεις στην αρχή κι εγώ νόμιζα ότι τον σκότωσαν…

Αγάθη: Μα γιατί;

Γιάννης: Τον έβλεπα στα όνειρά μου… [Χρόνος] Κάποτε τον είχαν θάψει ως το λαιμό στην ακρογιαλιά κι αυτός προσπαθούσε να μου μιλήσει…

[Η Αγάθη αρχίζει να κλαίει μα δίχως να το δείχνει στο Γιάννη]

Αγάθη: Αγάπη μου, το θυμάσαι… [Αλλάζοντας ύφος] Κι ύστερα;

Γιάννης: Δεν υπήρχε ύστερα… Έβλεπα πάντα το ίδιο όνειρο…

Αγάθη: Πρώτη φορά μου λες γι’ αυτό το όνειρο…

Γιάννης: Στην αρχή δεν ήξερα ότι ήταν όνειρο…

Αγάθη: Και πότε το κατάλαβες;

Γιάννης: Όταν άκουσα τα λόγια του…

Αγάθη: Τι σου είπε;

Γιάννης: Φύγε, Αγάθη, φύγε… [Χρόνος] Αν δεν ήταν όνειρο θα έλεγε Γιάννη…

[Η Αγάθη δεν μπορεί να κρατηθεί πια]

Αγάθη: Μα πως είναι δυνατόν; [Χρόνος] Δεν είχες γεννηθεί ακόμα…

Γιάννης: Πάντως έμοιαζε του μπαμπά…

Αγάθη: Αφού ποτέ δεν τον είδες, πώς ξέρεις;

Γιάννης: Έτσι ήταν στις φωτογραφίες.

Αγάθη: Οι φωτογραφίες…

Γιάννης: Κι εφόσον ο μπαμπάς δεν είχε τάφο δεν μπορούσε να είχε πεθάνει…

Αγάθη: Έλα κοντά μου Γιάννη… [Τον αγκαλιάζει δυνατά]

Γιάννης: Μια μέρα θα ήθελα να πάμε εκεί που είναι…

Αγάθη: Ότι ποθείς αγάπη μου…

Γιάννης: Νομίζω ότι ήξερε για μένα…

Αγάθη: Ναι, ήξερε… Αυτός διάλεξε τ’ όνομά σου…

Γιάννης: Ξέρεις μου λείπει…

Αγάθη: Κι εμένα μου λείπει…

Γιάννης: Όταν τον έβλεπα στο όνειρό μου, ήθελα να τον φιλήσω…

Αγάθη: Κι εγώ… [Σιωπή]

Γιάννης: Μάμμα, θ’ αργήσουμε ακόμα;

Αγάθη: Όχι, σε λίγο φθάνουμε…

[ Back ]